Педагогічні науки



Сторінка1/8
Дата конвертації22.02.2017
Розмір1.22 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8


Житомирський державний університет імені Івана Франка

Wyższa Szkoła Gospodarki w Bydgoszczy

УКРАЇНСЬКА ПОЛОНІСТИКА

UKRAIŃSKA POLONISTYKA


Випуск 12

ПЕДАГОГІЧНІ НАУКИ
Numer 12

PEDAGOGIKA

Житомир


Bydgoszcz

2015


Видається за рішенням вченої ради Житомирського державного університету

імені Івана Франка (протокол № 5 від 11. 12. 2015 р.)


РЕДАКЦІЙНА КОЛЕГІЯ:

RADA EDYTORSKA:

Головний редактор
Redaktor naczelny

Наталія Сейко,

доктор педагогічних наук, професор

Prof. dr hab. Natalija Sejko


Заступники головного редактора:

Zastępcy redaktora naczelnego:

Олександра Дубасенюк, доктор педагогічних наук, професор

Аліція Козубська, кандидат педагогічних наук, професор ВШЕ




Prof . dr hab. Aleksandra Dubaseniuk
Prof. WSG, dr Alicja Kozubska




Відповідальний редактор
Redaktor odpowiedzialny

Тетяна Павлінчук, кандидат філологічних наук

Dr Tetiana Pawlińczuk




Заступник відповідального редактора:

Zastępca redaktora odpowiedzialnego:

Ольга Макарова, доктор гуманістичних наук у галузі мовознавства


Dr Olga Makarowa



Члени редколегії:

Komitet redakcyjny:

Барбара Адамчик, доктор гуманістичних наук у галузі педагогіки

Олена Антонова, доктор педагогічних наук, професор

Світлана Вітвіцька, доктор педагогічних наук, професор

Пшемислав Жулковський, кандидат педагогічних наук, доцент

Катерина Климова, доктор педагогічних наук, професор

Марія Лещенко, доктор педагогічних наук, професор

Стефан Мєшальський, доктор габілітований, професор

Ольга Місечко, доктор педагогічних наук, професор




Dr Barbara Adamczyk
Prof. dr hab. Olena Antonowa
Prof. dr hab. Swietłana Witwicka
Doc. Przemysław Ziółkowski
Prof. dr hab. Kateryna Klimowa
Prof. dr hab. Maria Łeszczenko
Prof. dr hab. Stefan Mieszalski
Prof. dr hab. Olga Miseczko



Свідоцтво Міністерства юстиції України про державну реєстрацію:
Серія КВ № 11732–603Р від 13. 09. 2006 р


Наукове періодичне видання

УКРАЇНСЬКА ПОЛОНІСТИКА

UKRAIŃSKA POLONISTYKA

Випуск 12, 2015 р.

ПЕДАГОГІЧНІ НАУКИ

PEDAGOGIKA

Виготовлено з оригінал-макету авторів



В усіх статтях збережено орфографію та пунктуацію авторів

Підписано до друку 18.01.2016 р. Формат 70х100/16. Папір офсетний. Гарнітура Times New Roman.

Друк різографічний. Ум. друк. арк. 8.5. Обл.-друк. 6.4. Тираж 300. Замовлення 6.

Видавництво Житомирського державного університету імені Івана Франка

Свідоцтво суб'єкта видавничої справи: серія ЖТ №10 від 07.12.04 р.

електронна пошта (E-mail): zu@zu.edu.ua, editor.polonistyka@zu.edu.ua

Україна, 10008, м. Житомир, вул. В. Бердичівська, 40. тел. 46-75-60, 43-14-17,



ISSN 2220-4555 © Житомирський державний університет

імені Івана Франка, 2015



УДК 37.013.42

Barbara Adamczyk

Akademia Ignatianum

ORGANIZACJE POZARZĄDOWE W POLSCE JAKO PLATFORMA WSPARCIA I PROMOCJI DZIAŁAŃ STREETWORKERSKICH SKIEROWANYCH DO DZIECI ULICY

Streetworking ukierunkowany na pracę profilaktyczno-resocjalizacyjną z dziećmi ulicy potrzebuje sieci organizacji pozarządowych rozumianych jako platforma wsparcia i promocji tej metody. Niniejszy artykuł ma na celu analizę działalności trzech podmiotów społecznych w Polsce, takich jak: Fundacja dla Polski, Krajowy Komitet Wychowania Resocjalizacyjnego i Ogólnopolska Sieć Organizacji Streetworkerskich jako dobrych przykładów w tym zakresie.

Streetworking ukierunkowany na pracę profilaktyczno-resocjalizacyjną z dziećmi ulicy jest metodą rozpoznawalną przez instytucje międzynarodowe takie jak UNICEF, UNESCO, WHO czy Unia Europejska. Chociaż w swoich dokumentach konstytuujących ich działalność nie ma wytyczonych zasad postępowania w rozwiązywaniu problemu dzieci ulicy na świecie, co więcej, często w ogóle nie ma żadnego odniesienia do tej grupy dzieci i młodzieży, to należy podkreślić inicjowane przez nich różne formy pomocy dla organizacji pozarządowych pracujących metodą streetwork z dziećmi i młodzieżą wykluczonymi społecznie1.

Ale można zasadnie stwierdzić, że międzynarodowe zainteresowanie się problematyką dzieci ulicy, choćby w wyżej wymienionych instytucjach, choć wymaga ciągle zwiększonych wysiłków i nakładów dla sprawy minimalizowania zjawiska małych uliczników na stałe zadomowionych w licznych miastach świata, nigdy nie stanie się optymalnym rozwiązaniem. Streetworkerzy potrzebują w swoich krajach sieci organizacji pozarządowych traktowanych jako platforma wsparcia ich działań w przestrzeni pracy ulicznej, jak również promocji samej metody streetwork stosowanej w grupach dzieci ulicy. Oczekują tego zarówno pedagodzy ulicy na świecie, jak i w Polsce.

Niniejszy artykuł ma na celu analizę działalności trzech podmiotów społecznych w Polsce, takich jak: Fundacja dla Polski, Krajowy Komitet Wychowania Resocjalizacyjnego i Ogólnopolska Sieć Organizacji Streetworkerskich, jako dobrych przykładów platformy streetworkerskiej w pracy z dziećmi ulicy. W tym celu przedstawiono główne założenia ich funkcjonowania, zwracając szczególną uwagę na elementy wsparcia i promocji działań streetworkerskich.



1. Fundacja dla Polski

Fundacja dla Polski (FdP) powstała w 1990 roku jako przedstawicielstwo największej francuskiej fundacji Fondation de France dla wspomagania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w Polsce. W okresie transformacji ustrojowej, kiedy państwo polskie do minimum ograniczyło realizację swoich obietnic w sprawach społecznych (wykluczenia społecznego, biedy, bezrobocia), lukę socjalną zaczęły wypełniać organizacje pozarządowe2, a wśród nich Fundacja dla Polski. Od 1997 roku stała się ona niezależną fundacją działającą na podstawie polskiego statutu.

Jednym z dostrzegalnych kwestii społecznych w Polsce w pierwszych latach budowania demokracji okazał się problem dzieci ulicy. Jak definiuje B. Adamczyk, dzieci ulicy to "dzieci poniżej 18 lat przebywające w środowisku ulicy, która przejęła funkcje rodziny: opiekuńczą, materialno-ekonomiczną, wychowawczą i socjalizacyjną. Towarzyszący temu proces marginalizacji we wszystkich sferach sprawia, że dzieciństwo i młodość dziewcząt i chłopców są zagrożone"3. Fundacja dla Polski jako jedna z pierwszych odegrała pionierską rolę w informowaniu opinii publicznej w kraju o grupie dzieci i młodzieży wykluczonych społecznie, a także w przygotowywaniu osób do pracy z dziećmi ulicy. Ponadto należy uznać ją za platformę działań w zakresie oferowania fundacjom i stowarzyszeniom różnych form wsparcia w zakresie pracy z dziećmi ulicy. W tym celu wyznaczyła dla swojej działalności kilka priorytetowych zadań. Należą do nich: 1) poprawa sytuacji dzieci ulicy; 2) stworzenie sieci organizacji współpracujących ze sobą przy realizacji programów pomocowych dla dzieci; 3) wypracowanie modelu pracy z dziećmi ulicy w środowisku – alternatywnego wobec państwowego systemu opieki instytucjonalnej; 4) monitorowanie skali zjawiska dzieci ulicy w Polsce i przyczyn zaistnienia tego zjawiska w Polsce oraz 5) szukanie możliwości zapobiegania zjawisku dzieci ulicy w Polsce. Owocem działania fundacji jako koordynatora programu było stworzenie sieci współpracy wszystkich organizacji, które działają na rzecz dzieci ulicy4. Ponadto członkowie Fundacji dla Polski, Dominika Dzido i Marcin Soszyński podkreślają, że wspiera ona "organizacje przeciwdziałające ubóstwu i wykluczeniu społecznemu oraz realizuje projekty, których celem jest budowanie potencjału młodych osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, zwiększenie ich kompetencji społecznych oraz przygotowanie do wejścia na rynek pracy"5.

Organizacje pozarządowe kierując się przede wszystkim potrzebami dzieci ulicy, niosą im pomoc w metodzie streetwork (bezpośredni kontakt na ulicy), a także przez prowadzenie hosteli, świetlic, pracę z rodziną i szkołą. Fundacja dla Polski wspiera te i inne działania poprzez organizowanie konkursów grantowych, funduszy stypendialnych, kampanii społecznych, szkoleń i innych form doskonalenia pracy streetworkerów.



W naszym opracowaniu zaprezentujemy główne sektory działalności Fundacji dla Polski w obszarze zjawiska dzieci ulicy.

Program Dzieci Ulicy – najstarszy program realizowany już w pierwszych latach po powstaniu fundacji. Celem jest poprawa poziomu życia młodzieży ze środowisk ubogich, zagrożonych wykluczeniem społecznym poprzez wzmocnienie ich potencjału oraz społecznych, edukacyjnych i zawodowych kompetencji na starcie w dorosłe życie zawodowe. Jak podkreślają autorzy programu dzieci ulicy pochodzą najczęściej z rodzin o niskim statusie społeczno-ekonomicznym, zmagają się z problemami bezrobocia, ubóstwa, uzależnieniami, wchodzą w konflikt z prawem, doświadczają przemocy. Pozostawione same sobie w rzeczywistości wychowywane są przez ulicę, co skazuje je na pogłębiające się wykluczenie społeczne. Praca z dziećmi ulicy wymaga szczególnie wysokich standardów etycznych, różnorodnych form pomocy i wytrwałości. Fundacja dla Polski stale podnosi jakość i skuteczność Programu Dzieci Ulicy rozszerzając formy wsparcia środowiska działającego na rzecz dzieci ulicy, szczególnie organizacji pozarządowych oraz wolontariuszy6.

Fundacja dla Polski w strukturach Programu Dzieci Ulicy zrealizowała kilka projektów. Przedstawimy kilka przykładów dobrych praktyk.

Projekt: Ulica nie jest dla dzieci7 – realizowany jako kampania społeczna w latach 2000-2005. Głównym inicjatorem była Fundacja dla Polski we współpracy z mediami lokalnymi, Ambasadą Francji i redakcją magazynu ELLE. Celem było dotarcie do jak największej grupy odbiorców z informacją, że na ulicach miast w Polsce zauważa się grupy dzieci i młodzieży określane jako dzieci ulicy. Przesłanie tej kampanii miało wyraźny zamysł publicznego sprzeciwu jej organizatorów, którzy przekonują, że przestrzeń szeroko pojętej ulicy, nigdy nie powinna być środowiskiem rozwoju i wychowania dzieci i młodzieży. Ważne znaczenie tej cyklicznej inicjatywie nadała Anna Maria Jopek, ambasadorka kampanii, a wsparcia finansowego udzieliły znane marki z branży odzieżowej, takie jak Diverse i Reserved. Publiczne zbiórki pieniędzy, przy wykorzystaniu m.in. dystrybucji modnych gadżetów (w 2005 roku bransoletek z wytłoczonym słowem ULICA w różnych językach, a w 2004 koszulek z hasłem programu) pozwoliły na sfinansowanie pomocy dla dzieci ulicy – ofiar przemocy, alkoholizmu, narkomanii, zaniedbania ze strony rodziców. Dzięki akcji przekazano łącznie 205 000 zł 28 organizacjom pozarządowym pracującym z tą grupą dzieci w 14 województwach. Środki te pozwoliły zrealizować 35 projektów społecznych. Projekt: Promocja i budowanie wizerunku organizacji pracujących z dziećmi ulicy8 – zrealizowany został przez Fundację dla Polski w 2006 roku. Była to forma szkolenia dla przedstawicieli 21 organizacji pracujących z dziećmi ulicy w różnych miastach naszego kraju w celu podniesienie ich kwalifikacji w dziedzinie promocji oraz pozyskiwania środków finansowych. Tematyka szkoleń dotyczyła między innymi: tworzenia profesjonalnych materiałów promocyjnych, autoprezentacji, budowania relacji z mediami oraz pozyskiwania funduszy wśród partnerów lokalnych.

Projekt: Ekonomia na ulicy9 – jego realizacja miała miejsce w 2007 roku. Celem projektu o charakterze szkoleniowym było wyrównywanie szans młodzieży ze środowisk niezamożnych wchodzących w dorosłe życie poprzez zwiększanie ich umiejętności w radzeniu sobie z codziennymi wyzwaniami, takimi jak wybór wykształcenia, znalezienie pracy, zarządzanie budżetem domowym, oszczędzanie. Działania projektu koncentrowały się na pogłębieniu wiedzy ekonomicznej wśród opiekunów pracujących w placówkach zajmujących się dziećmi ulicy. W projekcie wzięło udział 27 przedstawicieli z 15 organizacji pracujących z dziećmi ulicy

Projekt: Akcja-przedsiębiorczość-informacja – okres realizacji przypada na 2008 rok. W ramach projektu pracownicy organizacji pozarządowych wspierających środowiska marginalizowane zdobywali wiedzę z zakresu edukacji ekonomicznej i podstaw przedsiębiorczości oraz uczyli się, jak przekazywać im swoim podopiecznym. Uzupełnieniem projektu było wydanie "Zeszytów ekonomicznych"10 stanowiących kompendium wiedzy i dobrych praktyk w dziedzinie edukacji ekonomicznej. W projekcie wzięło udział 11 przedstawicieli siedmiu organizacji pozarządowych z całej Polski.

Projekt: Umiem liczyć na siebie11- został zrealizowany w latach 2009 i 2010. Celem było zwiększenie możliwości zatrudnienia młodych osób ze środowisk zagrożonych marginalizacją poprzez pomoc w odkrywaniu, a następnie rozwijaniu ich potencjału i kompetencji, jak również precyzowaniu zawodowych planów na przyszłość. Fundacja przeprowadziła warsztaty, podczas których doradcy zawodowi poddali kompleksowej ocenie kompetencje uczestników. W ramach projektu opracowano, wspomniany wyżej poradnik praktyczny, Narzędziownik. Poradnik dla młodych szukających pracy. Jego autorzy podkreślają, że jest ona przeznaczona dla młodzieży w wieku 16–22 lata, pochodzących ze środowisk, w których można spotkać takie problemy jak: ubóstwo, bezrobocie, niezaradność życiowa, przemoc, uzależnienia. Jak twierdzą, "chcemy więc jej pokazać, w jaki sposób rozpoznać, a następnie rozwinąć posiadany potencjał, tak by móc w najbliższej przyszłości z sukcesem wystartować na otwartym rynku pracy i być na nim konkurencyjną osobą"12

Projekt: "Zacznij liczyć na siebie"13– realizowany od lutego 2012 do stycznia 2014, adresowany do dziewcząt i chłopców, podopiecznych organizacji pozarządowych, w wieku 16–22 lat ze środowisk niezamożnych, w szczególności pochodzących z rodzin wielodzietnych, borykających się z problemami bezrobocia, uzależnień, przemocy domowej i życiowej niezaradności. Celem jest poprawa jakości ich życia i profilaktyka przed wykluczeniem finansowym jako jednej z przyczyn życia na ulicy. W trakcie realizacji projektu powstał podręcznik metodyczny P. Zdaniewicza, Moje finanse. Projekt "Zacznij liczyć na siebie"14, jako narzędzie dydaktyczne dla beneficjentów i dla opiekunów z organizacji pozarządowych. Przedstawione w nim trzy rodzaje warsztatów definiują wykluczenie finansowe i pułapki z nim związane, a także uczą młodych jak mądrze i roztropnie zarządzać własnymi finansami.

2. Krajowy Komitet Wychowania Resocjalizacyjnego im. Kazimierza Lisieckiego

Krajowy Komitet Wychowania Resocjalizującego im. Kazimierza Lisieckiego (KKWR) jest kolejnym przykładem szeroko zakrojonych działań w obszarze wsparcia pedagogów ulicy w pracy z dziećmi i młodzieżą niedostosowanymi społecznie oraz promocji streetworkingu. Jako organizacja w strukturach Międzynarodowej Federacji Wspólnot Wychowawczych FICE powołana zostaje uchwałą Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci dnia 11 grudnia 1988 roku. Utworzenie Komitetu było działaniem uprzedzającym w stosunku do ogólnego kryzysu rodziny w Polsce i instytucji wychowujących, zwłaszcza kuratorskich ośrodków pracy z młodzieżą)15.

KKWR w swoich szeregach skupia pedagogów ulicy, pedagogów i specjalistów pedagogiki resocjalizacyjnej, których działalność, jak twierdzi B. Głowacka, łączą ścisłe związki z postanowieniami Konwencji o Prawach Dziecka, ratyfikowanej przez Polskę w 1990 roku. Jak podkreśla, "związki są tym większe, że nie pominięto w niej faktu, że oprócz dzieci żyjących i wychowujących się w normalnych warunkach, są także te pokrzywdzone przez los"16.

Troska o opiekę i wychowanie dzieci ulicy w strukturach Krajowego Komitetu Wychowania Resocjalizującego im. Kazimierza Lisieckiego dokonuje się w systemie działań środowiskowych ognisk wychowawczych. Inicjatywa ich tworzenia zrodziła się w 1988 roku jako uzupełnienie systemu opieki nad dzieckiem. W samej koncepcji tworzenia ognisk wychowawczych w Warszawie tkwiła idea ich środowiskowego usytuowania i działania wśród dzieci mieszkających w dużych osiedlach, np. na Mokotowie, na Jelonkach, albo w środowisku szczególnie zagrożonym, np. na Pradze.

Środowiskowe ogniska wychowawcze17 to placówki opiekuńczo-wychowawcze wsparcia dziennego funkcjonujące cały rok, które w założeniach i działaniach mają charakter profilaktyczno-resocjalizujący. Ogniska realizują dwa modele pracy: jeden tradycyjny, kiedy mówimy , drugi bardziej nowoczesny 18. KKWR wypracował trzy propozycje działań ulicznych dla wsparcia środowiskowych ognisk wychowawczych. Są to programy: "Pedagog Rodzinny", "Wychowawca Podwórkowy" i "Przyjaciel Dzieci Ulicy".

Inną formą działalności KKWR jako platformy wsparcia i promocji działań streetworkerskich skierowanych do dzieci ulicy w Polsce jest Ośrodek Metodyczny w Warszawie. To instytucja szkoleniowa wpisana do Rejestru Niepublicznych Placówek Doskonalenia Nauczycieli prowadzonego przez Mazowieckiego Kuratora Oświaty. Ośrodek koncentruje swoje działania wokół organizacji kursów, szkoleń, konferencji, warsztatów, programów profilaktycznych. Dobrze wykwalifikowana kadra jest autorem wielu programów, warsztatów i kursów – m.in. Kurs Pedagoga Rodzinnego, Kurs Socjoterapii, Kurs Systemowe Wspieranie Rodziny w Kryzysie19.

Z myślą o zwróceniu uwagi opinii publicznej i instytucjom samorządowym w Polsce na zjawisko dzieci ulicy oraz potrzeby udzielania im stałej i profesjonalnej pomocy, Krajowy Komitet Wychowania Resocjalizującego od 1997 roku organizuje Forum Przyjaciół Dzieci Ulicy20. Jest to kilkudniowy cykl spotkań i imprez na które zapraszani są przedstawiciele organizacji pozarządowych, resortów edukacji, pomocy społecznej, sprawiedliwości, samorządów, urzędów centralnych, pracownicy wyższych uczelni, praktycy, a także wychowankowie środowiskowych ognisk wychowawczych. Co roku, po zakończeniu FORUM, formułowane są postulaty, wnioski, rekomendacje wynikające z analiz, dyskusji, doniesień. Każdemu spotkaniu przyświeca inne hasło ściśle związane z tematyką dzieci ulicy.

I FORUM odbyło się w 1997 roku w Koninie pod hasłem: . Dyskutowano na temat integracji wysiłków zarówno podmiotów społecznych jak i instytucjonalnych wokół pracy na rzecz dzieci ulicy. Podczas wspólnych obrad wypracowano zasady tworzenia materialnych, prawnych i organizacyjnych warunków niezbędnych do realizacji koncepcji pedagogicznej opartej na środowiskowych ogniskach wychowawczych.

II FORUM miało miejsce w 1998 roku na temat: . Udział w nim wzięli przedstawiciele Międzynarodowej Federacji Wspólnot Wychowawczych FICE. Dyskutowano o specyfice zjawiska dzieci ulicy w różnych krajach europejskich, wymieniano doświadczenia na temat rozwiązań organizacyjnych i metod pomocy dzieciom ulicy.

III FORUM zorganizowano w 1999 roku wokół hasła . W czasie wspólnych debat uczestnicy spotkania szukali odpowiedzi na pytanie o warunki rozwoju inicjatyw i działań środowiskowych po decentralizacji struktur administracyjnych w Polsce i towarzyszącym jej reformom edukacji, służby zdrowia i pomocy społecznej. Ponadto uczestnicy Forum odnieśli się do prezentowanych doświadczeń KKWR w zakresie realizacji programów pedagoga rodzinnego, wychowawcy podwórkowego przyjaciela dzieci ulicy.

IV FORUM z 2000 roku odbyło się pod hasłem . Zgromadziło ono wielu uczestników reprezentujących różne dziedziny wiedzy, zawody i instytucje. Podczas wspólnych dyskusji szukano odpowiedzi na pytania: W jaki sposób dziecko uczy się i oswaja z zabójstwem, występkiem? Co można zrobić, aby zapobiegać złu? Czy istnieją wzajemne sprzężenia i wpływy pomiędzy rzeczywistością wirtualną a realną? Podjęto również rozważania na temat zależności pomiędzy zbrodniami wirtualnymi popełnianymi na monitorach telewizyjnych i komputerowych a rzeczywistymi zachowaniami.

V FORUM miało miejsce w 2001 roku, a hasłem przewodnim było: . Uczestnicy obrad zwrócili uwagę na sytuację dzieci pochodzących ze środowisk ryzyka, a więc dzieci głodnych, zaniedbanych, osieroconych, dzieci ulicy, dzieci wiejskich, pijących alkohol, niedostosowanych społecznie. W wyniku dyskusji sformułowano wnioski, postulaty oraz rekomendacje adresowane do resortów, instytucji oraz władz samorządowych w celu ustalenia wspólnych kierunków działań dla umożliwienia dzieciom ulicy równego startu życiowego.

VI FORUM z 2002 roku21 przebiegało pod hasłem . Uczestnicy konferencji stwierdzili, że tak wiele jest zagrożeń na jakie narażone są dzieci, że bez ich łagodzenia i eliminowania dzieciństwo wielu z nich będzie bezpowrotnie stracone. Wnioski końcowe z Forum zostały przekształcone w kampanię na rzecz ochrony praw dzieci ulicy i przyniosły satysfakcjonujące wyniki. KKWR otrzymało uznanie dla propozycji programowych oraz pisemne poparcie od ważnych w państwie osób i urzędów. Ponadto w środowiskach zaniedbanych i zagrożonych bezrobociem został wdrożony program Alternatywa.

VII FORUM z roku 2003 odbyło się pod hasłem: . Uczestnicy wspólnych debat potwierdzili tezę, że zjawisko dzieci ulicy jest problemem występującym na wszystkich kontynentach, zwiększającym skalę występowania, pociągającym ze sobą nowe zagrożenia, np. subkultury, narkotyki, alkohol, przestępstwa, zbrodnie i jest potencjalną kwestią społeczną wszystkich społeczności na świecie.

VIII FORUM w roku 2004 towarzyszyło hasło . Spotkanie pokazało, że problem dzieci ulicy nie należy do priorytetów społecznych jakim zajmują się władze samorządowe, bo co roku zwiększa się liczba dzieci gorszych szans. Z wielkim zadowoleniem uczestnicy obrad przyjęli informację o przyjęciu przez decydentów, w tym przypadku przez Radę Ministrów Rządowego Programu Zapobiegania Niedostosowaniu i Przestępczości Dzieci i Młodzieży, który wśród wielu różnorodnych działań rekomenduje również programy KKWR.

IX FORUM z 2005 roku w myśl hasła < O drugą szansę dla Dzieci Ulicy> skupiało uwagę na problemach nieletnich uwikłanych w konflikt z prawem. Wysoki wskaźnik czynów zabronionych wykonywanych przez dzieci ulicy wykazał nieskuteczność niewykonanych orzeczeń sądowych o umieszczeniu nieletnich w młodzieżowym ośrodku szkolno-wychowawczym lub ośrodku socjoterapii. Na realizację orzeczeń w tych placówkach oczekuje się średnio półtora roku. Wskazano również pilną potrzebę zmiany procesu resocjalizacji w kierunku rozwoju środowiskowych form wychowania resocjalizującego (resocjalizacja w środowisku otwartym). Gotowe projekty rozwiązań przekazano do Ministerstwa Edukacji Narodowej, które przejęło prowadzenie tych placówek.

X FORUM z 2006 roku organizowane pod hasłem zgromadziło wybitnych przedstawicieli polskiej pedagogiki, resocjalizacji, psychologii, działaczy organizacji pozarządowych i przedstawicieli resortów odpowiedzialnych za młodzież. Debata podczas czterech sesji dotyczyła następujących kwestii: przyczyn agresji, rodzajów okrucieństw, związku pomiędzy prawem a wychowaniem, a także roli mediów w emisji przemocy i kształtowaniu agresywnych zachowań dzieci. Zaprezentowano również publiczne i obywatelskie inicjatywy profilaktyczne.

XI FORUM w 2009 roku pod hasłem skupiało się w szczególności wokół zagadnień znaczenia więzi rodzinnych dla rozwoju i wychowania dziecka w jego naturalnej rodzinie.

XII FORUM z 2010 roku obradujące na temat poszukiwało odpowiedzi na pytania: Czy, jeśli dziś nie pomożemy dzieciom gorszych szans, to za kilka lat społeczeństwo udźwignie ciężar utrzymania dorosłych obywateli bez szans?

  1   2   3   4   5   6   7   8


База даних захищена авторським правом ©lecture.in.ua 2016
звернутися до адміністрації

    Головна сторінка